Ախ Ջահելություն

Տարիներն անցան գետի պես արագ, Բայց սիրտս դեռ հին օրերն է հիշում։ Մեր սարի լանջին կանաչ արահետ ու ծաղկած Այգում
մեղմիկ շշուկում։ Հիշում եմ՝ ինչպես ջահել Աղջնակ կժով ջուր էի Բերում աղբյուրից, քամին խաղում էր Ինձ ծամերի հետ,
ԵՒ աչքերս ջերմ ժպտում էին նորից։ Ա՜խ, ջահելություն, դառնամ պես անցար Ծաղկած տիրանի թերթերի նման, Բայց ամեն մի
օրն ու ամեն պահը Իմ հոգու խորքում դեռ ապրում է հար։ Արևը վսկի մեր հին կտուրին, Կարոտն է այսօր ինձ Տաք գրկում։
Ես տատիկ դարձա, Բայց այն օրերը Լուսավոր երգով սրտիս մեջ են զռնգում։ Ա՜խ, ջահելություն, դառնամ Պես անցար ծաղկած
տիրանի Թերթերի նման, բայց Ամեն մի օրն ու ամեն պահը Իմ հոգու խորքում դեռ ապրում է հար։ Մնաց հուշերս լուսե ու
անուշ, Անուշ իմ ջահել օրեր։